Tónabæjarhátíðin

Það var stutt í óvildina í garð Rauðsokka, sem lýsir sér glöggt í reiðinni sem braust út í kringum Fjölskylduhátíð Rauðsokka, Frá morgni til kvölds, í Tónabæ í nóvember 1978.

Þann 9. nóvember 1978 birtist grein í Dagblaðinu undir yfirskriftinni „Vettvangur svalls kommaklíku”, undirritað „Fyrrverandi fastagestur í Tónabæ”. Bréfritari lýsir skelfilegri aðkomu að Tónabæ þegar hann mætti á staðinn, þar hafi tómar brennivínsflöskur „legið eins og hráviði um allt hús”. Kjarni gagnrýninnar birtist svo í lok greinar þegar höfundur segir að „valkyrjur borgarstjórnarmeirihlutans” hljóti að hafa verið ánægðar með hátíðina því Tónabær hafi verið skrýddur fallegum byltingarfánum“ og æskulýðnum hefði verið úthýst á meðan klíka sértrúarfólks hafi notað skemmtistað hans undir svallveizslu.“

Rauðsokkar svöruðu þessari grein í Þjóðviljanum strax 15. nóvember undir yfirskriftinni „Dansleikurinn var til fyrirmyndar” og leiðréttu þar rangfærslur, en málinu var ekki lokið.

Æskulýðsráð samþykkti vítur á Rauðsokkahreyfinguna mánudaginn 18. desember og hélt því fram að hreyfingin hefði blekkt ráðið með því að fjölskylduhátíð ætti að fara fram og brotið bann við vínveitingum í húsinu. Davíð Oddsson lét bóka harðorða yfirlýsingu um blekkingar og svik Rauðsokka og taldi af og frá að ráðið ætti samskipti við þennan félagsskap í framtíðinni.

Rauðsokkahreyfingin svaraði hinum harkalegu ályktunum og aðgerðum Æskulýðsráðs og benti á að hreyfingin hefði ekki verið látin vita um þessa skilmála, samið hefði verið munnlega um ákveðið gjald og góðan frágang á húsnæðinu og bæði skilyrðin hefðu verið uppfyllt. Vínveitingaleyfi hafði verið fengið hjá Lögreglunni í Reykjavík, stílað á Tónabæ en húsið hafði þá staðið autt og ónotað í marga mánuði. Nokkrum mínútum fyrir dansleikinn um kvöldið komu boð um að ekki mætti veita vín en það hefði verið of seint fram komið.

Margrét S. Björnsdóttir, fulltrúi í Æskulýðsráði, tók málstað Rauðsokka fyrir í greininni „Óvanaleg vinnubrögð” í Þjóðviljanum 23. desember og benti á að Sjálfstæðisflokkur og Alþýðuflokkur hefðu augljóslega verið að koma höggi á pólitíska andstæðinga. Það ætti ekki að koma fyrir aftur að leigjendum hússins væru ekki kynntir leiguskilmálar. „Valkyrjur borgarstjórnarmeirihlutans“ (Adda Bára, Guðrún Helgadóttir og Sjöfn Sigbjörnsdóttir) gátu þá andað léttar.